Growing Older at Home: Living Independently in Our Later Years

As the rapidly aging population continues to grow, have we ever really thought about the place where we would spend the last decades of our lives?

With aging in place, individuals choose to live in one's own homes with their own communities. But what does it take exactly to do so? It may not be as easy as it sounds.

Despite numerous benefits of aging in place such as a sense of identity, autonomy and independence that one could experience in a familiar environment; there continue to be challenges and barriers in allowing elderly population to age in place.

Increasing co-morbidities, financial burden and lacking facilities are amongst the factors that older adults may not be able to age in place safely and soundly. Although caring for aging loved ones is common practice as the informal support systems that we see in our communities, carer's stress and lack of professional support system may adversely affect those giving and receiving care.

It is, therefore, important to correctly implement strategies in place to allow and accommodate the elderly to age in place independently and harmlessly. Various strategies can be planned and initiated from individual perspectives such as education and advocacy all the way up to community and policy levels of providing support services and improving infrastructure.

Intergenerational Service Learning such as Lori's Hands is a community health service learning based in Delaware that aims to mutually benefit both the young people and the older generation participants. Weekly visits by volunteering students to aging communities help them with daily tasks that ones may find difficult due to declining health conditions. On the other hand, these students are taught invaluable real-life experience from various aspects of the older adults.

This intergenerational approach has not only shown to decrease loneliness, fulfil connection and assist aging individuals with difficult tasks but also helps the young students solidifying career interests and health illness knowledge as well as intergenerational understandings of both parties.

This local approach in Delaware could be adopted widely and have impactful effects in aging in place communities and also upon young aspiring healthcare workforce to develop empathy, insight and creativity.

เมื่อประชากรผู้สูงอายุเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว เราเคยหยุดคิดกันไหมว่า เราอยากใช้ช่วงหลายสิบปีสุดท้ายของชีวิตอยู่ที่ไหน?

แนวคิด "การสูงวัยในบ้านของตนเอง" (Aging in Place) คือการที่แต่ละคนเลือกใช้ชีวิตอยู่ในบ้านของตัวเอง ท่ามกลางชุมชนที่คุ้นเคย แต่คำถามคือ แล้วการทำเช่นนั้นต้องอาศัยอะไรบ้าง? ความจริงแล้วอาจไม่ง่ายอย่างที่คิด แม้ว่าการอยู่บ้านของตนเองในวัยสูงอายุจะมีข้อดีมากมาย เช่น ได้รักษาความเป็นตัวตน ความเป็นอิสระ และความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมเดิม ๆ แต่ก็ยังมีอุปสรรคหลายประการที่ทำให้ผู้สูงอายุไม่สามารถใช้ชีวิตเช่นนั้นได้อย่างราบรื่น

การมีโรคประจำตัวหลายโรค ภาระค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้น รวมถึงสภาพบ้านหรือสิ่งอำนวยความสะดวกที่ไม่เหมาะสม ล้วนเป็นปัจจัยที่อาจทำให้ผู้สูงอายุไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่บ้านได้อย่างปลอดภัย

นอกจากนี้ แม้ว่าการดูแลพ่อแม่หรือคนที่เรารักจะเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปในครอบครัวไทยและสังคมโดยรวม แต่ความเครียดของผู้ดูแล และการขาดระบบสนับสนุนจากผู้เชี่ยวชาญ ก็อาจส่งผลกระทบทั้งต่อผู้ดูแลและผู้ที่ได้รับการดูแลได้เช่นกัน

ดังนั้น การวางแผนและดำเนินกลยุทธ์ที่เหมาะสมจึงเป็นสิ่งสำคัญ เพื่อให้ผู้สูงอายุสามารถใช้ชีวิตอยู่บ้านได้อย่างอิสระและปลอดภัย แนวทางเหล่านี้สามารถเริ่มได้ตั้งแต่ระดับบุคคล เช่น การให้ความรู้และการสร้างความตระหนักรู้ ไปจนถึงระดับชุมชนและนโยบายสาธารณะ เช่น การพัฒนาระบบบริการสนับสนุนและโครงสร้างพื้นฐานที่เอื้อต่อผู้สูงวัย

อีกหนึ่งแนวทางที่น่าสนใจคือโครงการเรียนรู้ผ่านการบริการข้ามรุ่น (Intergenerational Service Learning) อย่าง Lori's Hands ซึ่งเป็นองค์กรด้านสุขภาพชุมชนในรัฐดาลาแวร์ สหรัฐอเมริกา ที่มุ่งสร้างประโยชน์ร่วมกันระหว่างคนรุ่นใหม่และผู้สูงอายุ นักศึกษาอาสาสมัครจะเข้าเยี่ยมผู้สูงอายุเป็นประจำทุกสัปดาห์ เพื่อช่วยเหลืองานเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวันที่อาจทำได้ยากขึ้นจากปัญหาสุขภาพ ขณะเดียวกัน นักศึกษาก็ได้เรียนรู้ประสบการณ์ชีวิตจริงอันทรงคุณค่าจากผู้สูงอายุในหลายมิติ

แนวทางการเชื่อมโยงคนต่างรุ่นนี้ ไม่เพียงช่วยลดความเหงา สร้างความผูกพัน และช่วยแบ่งเบาภาระงานของผู้สูงอายุเท่านั้น แต่ยังช่วยให้นักศึกษาได้ค้นพบเส้นทางอาชีพของตนเอง เข้าใจโรคเรื้อรังมากขึ้น และเกิดความเข้าใจระหว่างวัยอย่างลึกซึ้ง

โมเดลเล็ก ๆ ในรัฐดาลาแวร์นี้ อาจเป็นแนวทางที่สามารถขยายผลไปยังพื้นที่อื่น ๆ ได้ และสร้างผลกระทบเชิงบวกทั้งต่อชุมชนผู้สูงอายุที่ต้องการใช้ชีวิตอยู่บ้าน และต่อคนรุ่นใหม่ที่กำลังก้าวเข้าสู่วิชาชีพด้านสุขภาพ ให้เติบโตเป็นบุคลากรที่มีความเข้าอกเข้าใจ มองเห็นภาพรวม และพร้อมสร้างสรรค์แนวทางการดูแลที่เหมาะสมต่อไปในอนาคต